Ciekawostki

Mozaika ścienna

proces produkcyjny

mix-mozaiki

 

Surowcem do produkcji tradycyjnego szkła mozaikowego jest piasek kwarcowy (SiO2) oraz dodatki, najczęściej: węglan sodu (Na2CO3) i węglan wapnia (CaCO3), topniki oraz barwniki, którymi są zazwyczaj tlenki metali. Surowce są mieszane, topione w piecu w temperaturze ok. 1400-1500°C, W przypadku wyjątkowych mozaik EXCLUSIVE design by Formosa stosujemy wyłącznie najwyższej jakości szkło otrzymywane w procesie float (proces Pilkingtona). Topione szkło przepływa do wanny flotacyjnej z roztopionym metalem, którym najczęściej jest cyna. Aby cyna nie uległa utlenianiu podczas tego etapu stosuje się atmosferę ochronną, której głównymi składnikami są azot i wodór. Z racji tego, że szkło posiada mniejszy ciężar właściwy niż cyna, unosi się ono na gładkiej powierzchni roztopionego metalu. Pod wpływem grawitacji rozlane na cynie szkło uzyskuje niemal idealną gładkość. Ponadto stosowane jest polerowanie ogniowe. Proces ten ma za zadanie wyeliminować ewentualne niedoskonałości na powierzchni szkła, W tym celu nad taflą montuje się specjalne palniki gazowe, które niwelują wszelkie wady powierzchniowe. Kolejnym etapem produkcji wysokiej jakości szkła typu float jest odprężanie, poprzez stopniowe zmniejszanie temperatury szkła. Odprężanie ma na celu pozbycie się wewnętrznych naprężeń w materiale. Ostatecznie wstęga szkła jest wyciągana z wanny i ulega powolnemu schłodzeniu, a następnie specjalnymi nożami jest cięta na kawałki. Produkowane opisaną powyżej metodą szkło płaskie jest szczególnie chętnie wykorzystywane do produkcji wyświetlaczy, w motoryzacji i budownictwie, głównie za względu na swoje właściwości: niemal idealnie gładką powierzchnię, brak zniekształceń oraz wad optycznych, a także wysoką transparentność wynoszącą ok. 94%, dzięki czemu w swym przekroju jest bezbarwne niezależnie od tego, pod jakim kątem będziemy na nią patrzeć.

mix-mozaikiW dalszej części procesu produkcyjnego tafle szkła cięte są na małe kawałki, które następnie obrabiane są ręcznie. Rzemieślnicy pieczołowicie obrabiają krawędzie każdego pojedynczego kawałka, aby zachować wysoką jakość wykończenia i aby wszystkie krawędzie pozostały gładkie. Następnym krokiem jest formowanie niepowtarzalnych wzorów mozaik EXCLUSIVE design by Formosa. Ten etap również wymaga wiedzy i doświadczenia człowieka, bowiem efekt końcowy zależy od kunsztu i doświadczenia mistrza. Poszczególne szklane kostki układane są rewersem do góry, klejone do siatki pozycjonującej, a w przypadku mozaik EXCLUSIVE design by Formosa dodatkowo nakładana jest specjalna siatka wzmacniająca. Dzięki takiemu zabiegowi zabezpieczamy mozaiki przed siłami ścinającymi występującymi po ich ułożeniu, co zabezpiecza szkło przed pękaniem. Ponadto wykorzystywana przez nas siatka gwarantuje solidne mocowanie pojedynczych kostek i zmniejsza ryzyko ewentualnych strat podczas montażu. Tak przygotowane tafle pakowane są w estetyczne opakowania i dostarczane do Państwa.

Jak widzisz, zwykła pozornie mozaika na ścianę, to produkt niełatwy w wyprodukowaniu, wymagający szczególnej precyzji w produkcji i solidnej selekcji materiałów, by mógł cieszyć oko w naszych wnętrzach.

 

  

Szczypta historii mozaik

Cztery tysiące lat temu bądź więcej, ludzie wciskali terakotowe stożki w podłoże, tworząc pierwsze w historii mozaiki dekoracyjne. Potem pojawiły się chodniki z różnokolorowych kamyczków, tworzących dość abstrakcyjne wzory. Starożytni Grecy, jako pierwsi zmienili tę prostą technikę w formę sztuki, prezentując światu precyzyjne wzory geometryczne i pełne szczegółów sceny przedstawiające ludzi i zwierzęta. Taka forma mozaik przybyła wraz z Grekami do Imperium Rzymskiego, a Rzymianami do wielu zakątków Europy. Oczywiście, porównując mozaiki z kresów Rzymskiego Cesarstwa do tych z terenu Włoch, trzeba przyznać, że wzory z prowincji są prostsze i nie tak dopieszczone. Do tworzenia tak wyszukanych obrazów, żeby ich autorzy mogli imitować malowidła z żywymi detalami i kolorami, wykorzystywano tesserae – specjalnie wyrabiane elementy, często bardzo małe. Jednak, mozaiki starożytnej Grecji i Rzymskiego Imperium były głównie na podłogach. Szkło nie było odpowiednim materiałem do mozaik podłogowych. Elementy tych mozaik to głownie maleńkie kostki marmuru lub innego kamienia. Kiedy twórcy chcieli uzyskać szerszą gamę kolorystyczną bądź niezwykłe efekty, dodawali fragmenty ceramiki użytkowej, na przykład terakoty, bądź cegieł. Rzadko znajdujemy mozaiki ścienne z tamtych czasów, wykorzystujące fragmenty szklane, żeby wprowadzić grę świateł.

Nowa era dla mozaik rozpoczęła się z rozwojem Cesarstwa Bizantyjskiego, ze stolicą w Bizancjum - obecny Istambuł, Turcja. Tamtejsi artyści specjalizowali się w czymś, co moglibyśmy nawet nazwać rewolucyjnym.  Nowością w tej formie sztuki, obok wschodnich wpływów w stylistyce, było wykorzystanie specjalnych szklanych kostek zwanych smalti. Smalti były wytwarzane w północnych Włoszech i produkowane z grubych tafli kolorowego szkła. Ich powierzchnia jest nierówna, a w środku widać małe pęcherzyki powietrza. Niektóre są od tyłu podklejone odbijającym światło srebrem lub złotem, co przypomina niektóre ze szklanych mozaik EXCLUSIXE DESIGN, podklejonych z tyłu kolorowymi metalicznymi foliami. Bizantyjczycy specjalizowali się w pokrywaniu ścian i sufitów takimi mozaikami.  Pozostawiali je bez fugi, bo w tej formie światło mogło się w szkle załamywać i lepiej odbijać.

Półwysep Iberyjski był świadkiem rozwoju kolejnego aspektu tej sztuki - islamskiej sztuki układania mozaik, przyniesionej tam z przybyciem Maurów. Wykorzystywali oni kamień, szkło i ceramikę w całym świecie muzułmańskim. Nowością było to, że motywy islamskie to głównie wzory geometryczne, oparte na matematyce, tak jak te, które można zobaczyć w Wielkim Meczecie w Kordobie i w Pałacu w Alhambrze. Jednakże w reszcie Europy podczas Wieków Średnich popularność mozaik raczej malała. Tylko opactwa i budynki religijne mogły się chlubić wzorami z kolorowych tafli.

Na szczęście, w XIX wieku odżyło zainteresowanie mozaikami. Bogactwa nagromadzone w erze Wiktoriańskiej Imperium Brytyjskiego przyczyniły się do masowego budownictwa prywatnego i publicznego. To, w połączeniu z wprowadzeniem nowych technik masowej produkcji płytek, sprawiło, że ponownie wzrósł apetyt na dekoracyjne podłogi i ściany. Sposób zastosowania płytek i mozaik odzwierciedlał odrodzenie zainteresowania gotykiem w architekturze i wzornictwie. Co więcej, połączenie antycznych umiejętności praktykowanych w Wenecji z wiktoriańskim popytem na szklane mozaiki tchnęło nowe życie w wenecki przemysł szklany.

Wreszcie, ruch Art Nouveau udowodnił, że stara sztuka jest wciąż pełna życia i potrafi zaskakiwać. Antoni Gaudi i Josep Maria Jujol ofiarowali Barcelonie w dwóch pierwszych dekadach XX wieku zapierające dech w piersiach ceramiczne mozaiki w Parku Guella. Mozaiki stały się ponownie ciekawym wyzwaniem dla artystów i dekoratorów.

Obecnie, na początku XXI wieku mozaiki mają się dobrze, gotowe wkroczyć do Państwa domów. Czy warto wspominać, że w obecnych czasach mozaiki mają podwójna funkcję? Wykorzystujemy je do pokrycia ściany bądź podłogi, ale również stanowią dostępną dla każdego formę kreatywności. Czemu by nie spróbować?

 

 

Kupując mozaikę EXCLUSIVE DESIGN, podążają Państwo śladami wielkich antycznych cesarzy. Odwiedziliśmy miejsce, które słynie z niezliczonych porywających przykładów sztuki mozaikowej – Rawennę.

Rawenna to niezwykle ważny punkt na mapie mozaikowej historii. Jego tysiącpięćsetletnie kościoły są ozdobione zbiorem bizantyjskich mozaik bogatszym niż gdziekolwiek indziej. Na początku swej historii, miasto włączone do Republiki Rzymskiej w 89 p.n.e., potem stało się słynne jako miejsce, gdzie Juliusz Cezar gromadził swe oddziały przed przekroczeniem Rubikonu. Niegdyś stolica Zachodniego Cesarstwa Rzymskiego, następnie stolica Królestwa Ostrogotów, podbita przez Cesarstwo Bizantyjskie w 540 roku – a każdy z tych burzliwych okresów pozostawił znaczące budynki przystrojone niezwykłymi mozaikami podłogowymi, ściennymi i sufitowymi. Dziś w Rawennie jest osiem Miejsc Światowego Dziedzictwa UNESCO, co utwierdza w poczuciu, że miasto była jak gorejąca pochodnia w Ciemnych Wiekach Europy. A spośród tych nadzwyczajnych przykładów bizantyjskiej migoczącej chwały dwa są bliskie naszym sercom: bazylika Św. Wita i Mauzoleum Galli Placydii.

Bazylika Św. Wita, ośmiokątny wczesnochrześcijański bizantyjski budynek, praktycznie nienaruszony od czasów konsekracji w 547 r.  pod rządami Justyniana, jest udekorowany imponującymi marmurowymi i szklanymi mozaikami. „Płytki”, skrawki nie większe niż paznokieć, zostały wykorzystane do przedstawienia Chrystusa,  a także Cesarza Justyniana i jego żony Teodory. Marmurowa podłoga  w kościele sprawia, że chodzi się ledwie dotykając geometrycznych kształtów w obawie, że zniszczone zostanie ich ponadczasowe piękno. Jednakże, to ściany i sklepienie pozostawiają odwiedzających w zachwycie – migotliwe obrazy są nie tylko piękne – to lekcja historii sztuki. Tworzone w czasie wielkich przemian, mozaiki reprezentują style od antycznego rzymskiego (ukończone nadal pod gockim panowaniem) do wczesnego średniowiecznego z Bizancjum. Są to też największe i najlepiej zachowane mozaiki poza Konstantynopolem. Obrazy obejmują swoja tematyką Stary Testament, sceny z Abrahamem, Izaakiem, Mojżeszem, oraz Ablem i Kainem. Symbole Czterech Ewangelistów: anioł, lew, wół i orzeł unoszą się nad zwiedzającymi. Liście, owoce, kwiaty, gwiazdy, ptaki i zwierzęta przystrajają Baranka Bożego. Podczas, gdy portrety Jezusa różnią się między sobą – na jednym jest przedstawiony jak starożytny rzymski bóg, bez brody, a inny jest typowym przykładem średniowiecznego brodatego Chrystusa – panele z Justynianem i Teodorą są typowymi przykładami ikonografii bizantyjskiej z roku 547 n.e. Cesarz, z upodobniająca go do świętych aureolą, jest w otoczeniu swojej świty. Są tu żołnierze  po jego prawej i duchowni po jego lewej stronie. Cesarzowa Teodora, bizantyjska celebrytka, tu jest oficjalna i poważna, ze złotą aureolą, ubrana w koronę i klejnoty. Za nią podążają jej damy dworu i ma się wrażenie, że spoglądamy na boginię.

Mauzoleum Galii Placydii to malutki rzymski budynek, który szczyci się najstarszymi, najlepiej zachowanymi, a także najdoskonalszymi artystycznie mozaikami w Rawennie. Budynek przypisuje się córce cesarza Teodozjusza I, Galli Placydii, która została pojmana jako zakładniczka przez barbarzyńców. Udało się jej wrócić do Rawenny, wówczas w rozkwicie, ale wątpliwe jest czy tak zwane mauzoleum jest naprawdę miejscem jej wiecznego spoczynku. Jakie nie byłoby jego pierwotne przeznaczenie, budynek robi wrażenie. Światło dzienne wpada do środka przez alabastrowe okna, rzucając tajemniczy poblask na bogate, złote i barwne mozaiki przedstawiające Jezusa Dobrego Pasterza, symbole ewangelistów i apokaliptyczne, apostołów. Styl mozaik jest czysto rzymski – nawet Jezus wygląda jak rzymski cesarz. Olbrzymi złoty krzyż na granatowym niebie pełnym gwiazd wyznacza środek kopuły. Niejasność związana z  kolejną mozaiką jeszcze dodaje tajemniczości temu miejscu. Uważana za przedstawienie Św. Laurentego stojącego w pobliżu płomieni, jest przez niektórych interpretowana jako wizerunek hiszpańskiego męczennika, Św. Wincentego. Kimkolwiek by on nie był, wnętrze mauzoleum jest mistyczne i powabne.

Proces tworzenia tak żywych obrazów był dość prosty – maleńkie kolorowe szkiełka i złote płatki były kruszone, aż wpasowały się w projekt, następnie osadzano je w cemencie. Jeszcze łatwiejsza i dalece mniej czasochłonna  jest współczesna technika kładzenia mozaik, bo można kupić gotowe tafle z wieloma umocowanymi do siatki kostkami i bezproblemowo przywracać do życia antyczna modę w Państwa domach.